Op de ochtend van dinsdag 17 mei ben ik afgereisd naar Almere voor een korte deelname aan de Media Future Week. Dit initiatief van hogescholen Saxion, Hogeschool Utrecht, NHL, Hogeschool Rotterdam, en Windesheim, de gemeente Almere en iMMovator wordt gehouden in het WTC Alnovum. Zo’n honderd studenten, young professionals en docenten uit de media-industrie houden zich deze week bezig met alle laatste media-ontwikkelingen en trends van zowel nu als de toekomst. De studenten zijn opgedeeld in teams, en ieder team krijgt een format waar ze deze week mee aan de slag gaan. Ook onderdeel van het programma vormen enkele lezingen en workshops van bekende namen uit het vakgebied.
Dinsdagochtend was ik aanwezig bij een van deze workshops, verzorgd door Indira Reynaert van TheJaneway. Het thema van deze workshop was transmedial storytelling, een thema dat, zo moge inmiddels duidelijk zijn, op dit moment helemaal hot is. De hoofdgedachte van de workshop was dat verhalen de belangrijkste leidraad zijn in de hedendaagse informatiestroom. Verhalen zorgen ervoor dat mensen een structuur kunnen aanbrengen in geleverde informatie, en dat ze deze makkelijker kunnen onthouden. Verhalen zijn dan ook de basis voor veel transmediale televisieformats vandaag de dag. Geijkt voorbeeld The Voice Of Holland kwam voorbij, maar ook Star Trek en Heroes, franchises waar delen van het verhaal zich ook verspreiden via andere media, zijn bekende vormen van wat Henry Jenkins transmedia noemt: verhalen waar ontwikkeling in ontstaat door participatie van het publiek. Bij Star Wars zie je dat bijvoorbeeld door de vele vormen van fan fiction die rondom het oorspronkelijke verhaal geschreven zijn. Dergelijke franchises worden populair dankzij de (transmediale) manier waarop het verhaal verteld wordt.
Met deze gedachte in het achterhoofd kreeg de groep de opdracht om een verhaal op te zetten rond een fictieve campagne van de NS. Het idee was dat de NS het inchecken met de OV-chipkaart zou koppelen aan de populaire applicatie Foursquare. Met deze applicatie geven gebruikers aan hun vrienden op social networks aan waar ze zich bevinden. Ze doen dit door ‘in te checken’ op (openbare) locaties, zoals café’s, musea, scholen, enzovoorts. Met deze check-ins kunnen gebruikers ook punten en zogenaamde badges verdienen, door bijvoorbeeld in te checken op aparte locaties zoals een boot, of op speciale dagen, zoals 16 april (16 is het kwadraat (square) van 4 (four)). Check je vaak genoeg in op dezelfde locatie, dan word je de Mayor, burgemeester, van die locatie. Sommige bedrijven geven speciale acties of kortingen aan de mayor van hun locatie op Foursquare, zoals een gratis kopje koffie. De koppeling tussen de OV-chipkaart en Foursquare diende ter promotie en versoepeling van de invoering van de OV-chipkaart.
In groepen hebben we vervolgens de verschillende aspecten van het verhaal uitgewerkt. Er werd een hoofdrolspeler bedacht, Tessa. Een jonge vertegenwoordiger met ambitie, die veel reist in de Randstad, en daarbij gebruik maakt van Foursquare bij het inchecken op stations. Tessa komt er op een dag achter dat bij haar vaste koffiestek – waar ze dankzij haar status als mayor gratis koffie kan halen – iemand anders mayor is geworden. Ze wordt nieuwsgierig naar deze persoon, een man, en al snel blijkt dat hij hetzelfde traject volgt en ook nog eens collega is. Via Foursquare kan ze er echter niet achterkomen wie hij precies is. Langzamerhand krijgt ze gevoelens voor deze onbekende man. Maar net als ze op het punt staat erachter te komen wie hij is, komt er een derde persoon bij: Anastazia, een jaloerse collega die eveneens uit is op de hand van deze onbekende man, en daarnaast ook nog eens aast op de functie van Tessa binnen het bedrijf. Wat volgt is een wedstrijd om verschillende mayorships op stations, met als einddoel voor Tessa het vinden van de mysterieuze man, en het afschudden van haar valse tegenpool. De consument helpt mee met het bereiken van deze doelen door zelf in te checken op verschillende stations.
Na anderhalf uur brainstormen zijn we dus tot een verhaal gekomen dat de NS-campagne kan dragen. Belangrijk is daarbij dat we in de beschrijving relatief vrij van media zijn gebleven. Je ziet vaak bij het bedenken van dit soort concepten dat men direct naar de (technische) uitvoering kijkt. Er moet een QR-code in, men kan met Facebook fan worden van het product, er komt een stuk Augmented Reality in met behulp van Layar, etc. Daarbij gaat vaak verloren wat nu eigenlijk het verhaal is dat overgebracht moet worden. Is dat verhaal in orde, dan volgen de media vaak vanzelf.
Bob Balm
